Η ελεημοσύνη με ιδιοτέλεια – Αγίου Ραφαήλ

Κάποτε υπήρχε ένας πλούσιος και ευσεβής άνθρωπος. Είχε πολλά πλούτη και εμοίραζε εις τους πτωχούς, δηλαδή ήταν ένας πλούσιος άνθρωπος με χέρι ανοικτό εις την ελεημοσύνη και πολύς κόσμος ετρέφετο από αυτόν. Μά όταν ξαφνικά ήρθε μια ακαρπία εις τους αγρούς του, άρχισε να οργίζεται και να αδημονεί στον Θεόν και να λέγη:

«Εγώ, Κύριε, έτρεφα πολύν κόσμον από τα γεννήματά μου και δεν τα έκρυβα εις τας αποθήκας μου και τώρα με αδίκησες και με κατέστρεψες. Ας φύγουν εκείνοι που έτρεφα και βοηθούσα. Εγώ θα φυλάξω μόνον την οικογένειάν μου». Και αμέσως εσταμάτησε ό,τι έκανε.

Όμως, δεν πρέπει, τέκνα μου, κατ’ αυτόν τον τρόπον να γινώμεθα ευεργέται εις τον πλησίον μας, με τον υπολογισμόν, ότι θα σώσωμεν την ψυχήν μας εις τον ουρανόν και θα απολαύσωμεν την αιώνιον χαράν.

Και ενώ αυτός ο άνθρωπος έπρεπε να αρχίση την δέησιν και την προσευχήν και να μην παύση αυτές τις καλές πράξεις που έκανε και ακόμα να παρακαλέση από τα έγκατα της ψυχής του τον επουράνιον Πατέρα μας, να τον βοηθήση, εκείνος ενόμιζε ότι έπρεπε να έχη πάντα εισόδημα και όχι εκ του υστερήματός του να κάνη τις καλές πράξεις και αυτά που διδάσκει το Ευαγγέλιον.

Προσέχετε, προσέχετε, αγαπητά μου παιδιά, να βοηθάτε εκ του υστερήματός σας και με αγάπην προς τους πάσχοντας.

Βιβλίο «Διδαχαί», σελ. 150-151

ΟΠΩΣ ΥΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΡΑΦΑΗΛ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Π. ΛΥΤΡΑ

Πηγή Ι.Μ.Αγ.Ραφαήλ