Οι γονείς, τούτη την εποχή, δεν φροντίζουν να διδάξουν στο παιδί τα Θεία λόγια του Ουρανίου Πατρός

Εδόθη και εγράφη: 9 Αυγούστου 1986.

«Τούτη η εποχή, τέκνον του Θεού, είναι χειρότερη από τα Σόδομα και Γόμορα. Είναι χειρότερη από την εποχήν του κατακλυσμού, επί Νώε. Και τότε ήταν σκληροί οι άνθρωποι απέναντι του Θεού, αλλά τώρα υπάρχει μία έντασις και σαρκικού εκφυλισμού και ασεβείας. Το παιδί δεν σέβεται τους γονείς, ούτε ο σύζυγος την σύζυγον, το αυτό και η σύζυγος τον σύζυγον. Το μωρό και το παιδί έχει αισθήσεις, αλλά πρέπει να καλλιεργηθεί χριστιανικά διά να ωριμάσει. Η σαρκική έντασις είναι τελείως καταστρεπτική διά το παιδί.

Με την λανθασμένη έννοιαν της ελεύθερης ζωής, εξοκείλει ο σημερινός κόσμος και δεν σέβεται ο ένας τον άλλον, ούτε το παιδί τη μάνα, ούτε η μάνα το παιδί. Η μάνα κοιτάζει μόνο πώς να ικανοποιεί τις κακές επιθυμίες του παιδιού της και φροντίζει να σβήσει την αγάπην του Χριστού, που πάντα υπάρχει σε κάθε Χριστιανό. Οι γονείς δεν φροντίζουν να διδάξουν στο παιδί τα Θεία λόγια του Ουρανίου Πατρός, αλλά προσέχουν τα βλαβερά και ανήθικα διδάγματα, που δημιουργούν άγχος, μέριμνες και ένα απρεπές περιβάλλον στο παιδί. Θέλουν να περιθάλπονται τα παιδιά την απρεπή και κουραστικήν πεζοδρομίαν. Πεζοδρομία λέγεται και είναι, όταν περπατάς και περπατώντας, να βρίσκεσαι πότε σε ομαλόν έδαφος, πότε σε ανώμαλον και πότε σε κακοπερπατημένον.

Συ, ώ άνθρωπε, αν αυτή την εικόνα της πεζοδρομίας λίγο σκεφθείς, θα βρεις μόνος σου την λύσιν. Ο κακοπερπατημένος δρόμος είναι ο δρόμος της ανηθικότητος, ο δρόμος της αμαρτίας. Εκεί σιγά-σιγά χάνεις την ισορροπίαν σου, προχωρείς χωρίς φόβον Θεού. Γίνεσαι ένα κινητόν όργανον της πλανεμένης φαντασίας σου και πεζοδρομείς σε λανθασμένον δρόμον.

Γιατί, ώ άνθρωπε, δεν κάνεις μίαν ορθήν σκέψιν εφ΄ όσον γνωρίζεις το Ευαγγέλιον, που είναι αλάνθαστον διότι εκεί διδάσκει ο ίδιος ο Κύριος;

Γιατί, ώ άνθρωπε, αφήνεις αχαλίνωτη την σκέψιν σου και προχωρείς στο σκοτάδι; Αφήνεις το φως το άσβεστον, το αγαθόν, το μυρωμένον, το αγιασμένον, που είναι η φωνή του Ευαγγελίου και σπρώχνεις το παιδί σου, χωρίς φόβον και παίρνει τον κατηφορικόν δρόμον με τα σκοτεινά στοιχεία; Η λέξις “στοιχεία” είναι βασική και πολύ συνηθισμένη: “Έχω τα στοιχεία του, γνωρίζω ποιος είναι.” Στοιχεία υπάρχουν και στα έμψυχα και στα άψυχα.

Κάποτε ένας πατέρας με το παιδί του είχε μία μικρή παρεξήγηση. Ο πατέρας οδηγούσε το παιδί του με την αλάνθαστη σκέψιν του, διότι ήταν πολύ μελετημένος στα Χριστιανικά του καθήκοντα. Αλλά το παιδί του ούτε κάν αισθανόταν τις συμβουλές ή τις παρατηρήσεις τού πατέρα. Μέσα του ένιωθε κάτι να τον βασανίζει, ακούγοντας τα λόγια του πατέρα, αλλά αδιαφορούσε σε τέτοιο σημείον που αισθανόταν έναν παλμόν ερεθίσεως. Πάλευε και πάλευε με αυτόν τον παλμόν, αλλά δεν μπορούσε να νικήσει διότι δεν είχε ορθήν σκέψιν.

Αυτό διήρκεσε επί πολλά χρόνια. Και ήταν μία παρακοή προς τον πατέρα του. Ο πατέρας βλέποντας την τρομερήν ασέβειαν του παιδιού του, ότι δεν μπορούσε να το νουθετήσει και να το καταρτίσει, προσευχόταν μέρα-νύχτα στον Θεόν. Μια μέρα που καθόταν μόνος του στο σπίτι, χτυπάει η πόρτα, τρέχει και ανοίγει. Μα τι βλέπει; Βλέπει το παιδί του να είναι περιβεβλημένο με διαφορετική στολή. Ο πατέρας δυσκολεύτηκε να αναγνωρίσει το παιδί του. Τότε άρχισε και πάλι να το συμβουλεύει. Ξαφνικά ο γιος του ένοιωσε μέσα του κάτι, μίαν ανησυχίαν, μίαν σκέψιν, ότι πρέπει να αφήσει τον εαυτόν του ελεύθερον και να οδηγηθεί προς τους λόγους του πατρός του, αλλά του ήτο πολύ δύσκολο διότι νικούσε το κακό και έφυγε.

Ο πατέρας έπεσε σε διαρκή προσευχήν.

Κάποια άλλη μέρα νίκησε η καλή σκέψις στον γιο του και από ευχαρίστησιν αναγκάστηκε να φορέσει κάποιο άλλο ντύσιμο και κτύπησε την πατρική πόρτα. Ο πατέρας δεν τον αναγνώρισε. Ξαφνιάστηκε όμως, όταν είδε το παιδί του να πλησιάζει με λυγμούς, με σεβασμό και δάκρυ, φιλώντας τα πόδια του και λέγοντας: “Πατέρα, ήμουν πολύ παρήκοος στους λόγους σου, το ένοιωθα, αλλά δεν είχα την δύναμη να σε εννοήσω. Τώρα ξαφνικά αλλά αργά, αισθάνομαι μέσα μου τον στραβό δρόμον που ακολουθούσα. Σήμερα ξαφνικά, αισθάνθηκα μέσα μου κάτι σαν ρίγος, σαν βοή και τότε κατάλαβα ότι ο άνθρωπος μόνον αν τον επισκιάσει η Χάρις του Θεού μπορεί να ευδοκιμήσει στη ζωήν του.”

Τέκνα του Θεού, άνευ της δυνάμεως του Κυρίου δεν μπορεί ο άνθρωπος να βαδίσει στον ομαλόν δρόμον.

Κάθε γονιός πρέπει να το προσέξει αυτό. Η διδασκαλία πρέπει να γίνεται από την παιδικήν ηλικίαν, που δεν είναι πλασμένη. Και η προσευχή είναι το μέσον που μπορεί ο γονιός, ο κάθε άνθρωπος να επαναφέρει τον άνθρωπόν του στον ομαλόν δρόμον. Ακούραστη πρέπει να είναι η προσευχή σου, άνθρωπε, με την ακριβή πεποίθησιν ότι μίαν ημέρα θα γίνει το θέλημα του Ουρανίου Πατρός.

Δεν πρέπει οι γονείς να οργίζονται με τα παιδιά τους, ούτε με τα παραστρατημένα, αλλά να προσπαθούν πάντοτε αθόρυβα, με προσευχήν και υπομονήν, την επαναφοράν τους στον ορθόν δρόμον. Διότι και οι ίδιοι οι γονείς, πολλές φορές, έχουν σφάλει στην ανατροφήν των παιδιών τους. Η νουθεσία, με αγάπην και αυστηρότητα, φέρνει το αγαθόν αποτέλεσμα. Το παιδί μεγαλώνοντας θυμάται ορισμένους κανονισμούς της οικογενείας και δεν μπορεί εύκολα να εξοκείλει, να λοξοδρομήσει στην λανθασμένην πεζοδρομίαν.»

Πηγή Ι.Μ.Αγίου Ραφαήλ Άνω Σούλι