Μία απάντηση σε αρνητές του Νηπιοβαπτισμού

                                                                        Του π. Δημητρίου Αποστολόπουλου

     Η Εκκλησία καθιέρωσε τον νηπιοβαπτισμό από αγάπη και ανησυχία μήπως αποδημήσει από την ζωή κάποιο βρέφος προτού ενωθεί με το σώμα Της1, αλλά και να μπορεί να συμμετέχει στα Μυστήρια της με αποτέλεσμα την ένωση με τον Τριαδικό Θεό2. Δυστυχώς κάποιοι αντιδρούν λέγοντας ότι << δεν ερωτήθηκε το βρέφος και άβουλα του επιβλήθηκε να λάβει το Ορθόδοξο βάπτισμα>>. Σε αυτόν τον ισχυρισμό πιστεύω ότι λίγες εμπειρικές και απλές απαντήσεις αποδεικνύουν το αντίθετο.  

     Ως γονέας έχω την ανάμνηση, του παιδιάτρου, να με συμβουλεύει να κάνω στο παιδί μου το (τάδε) εμβόλιο, λόγω έξαρσης κάποιου ιού επικίνδυνου για την υγεία του. Σε αυτήν την περίπτωση άραγε θα άφηνα το παιδί μου ανεμβολίαστο επειδή δεν είναι σε θέση να αποφασίσει ευσυνείδητα; Μήπως το ίδιο δεν πράττει και η πολιτεία όταν υποχρεώνει στην εγγραφή τους στο Δημοτικό να έχουν κάνει τα απαραίτητα εμβόλια3; Δεν αναφέρει το υπουργείο παιδείας για τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς4 και ο μόνος λόγος για να μην γίνουν οι υποχρεωτικοί εμβολιασμοί, δεν είναι σε περιπτώσεις προσωπικών δεδομένων και πιθανών παρενεργειών5 

     Ο Κύριος μας λέγει : Ποιος γονέας θα του ζητούσε το παιδί του φαγητό και εκείνος αντί φαγητού θα του πρόσφερε φίδι6;  Δηλαδή ο γονέας που αγαπάει τα τέκνα του, πασχίζει για το καλύτερο που μπορεί να προσφέρει για την σωματική τους υγεία και ακεραιότητα. Άραγε για την ψυχική τους υγεία και σωτηρία δεν θα έπρεπε  να πράξει ομοίως ή και περισσότερο; Αφού η ψυχή του ανθρώπου δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα γήινο7 και είναι αθάνατη!  

     Αν ένα παιδί βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση, δεν μπορεί δηλαδή να πάρει το ίδιο κάποια απόφαση, ο γονέας θα αρνούνταν να του χορηγηθεί οποιοδήποτε φάρμακο για την σωματική του υγεία; Το νομικό καθεστώς αλλά και η ηθική ευσυνειδησία δεν καταδικάζει τον γονέα που δεν επιμελήθηκε για τα τέκνα του, και αυτά υπέστηκαν την όποια σωματική φθορά σε βαθμό ανησυχητικό8;  Βεβαίως όλα τα ανωτέρω που μεριμνά η πολιτεία, γίνονται για το γενικό καλό της κοινωνίας μας. Αλλά και ο άνθρωπος που είναι ενωμένος με τον Θεό, είναι πολύτιμος για την κοινωνία. Έχουμε πλήθος παραδειγμάτων από Αγίους, όπου όσο βρίσκονταν εν ζωή, ο κόσμος έσπευδε σε αυτούς για να ανακουφιστεί από τα προβλήματά του (ιατρικής ή ψυχικής φύσεως) και έβρισκε ίαση και παρηγοριά. Πόσο λοιπόν απαραίτητη για την ψυχοσωματική υγεία και σωτηρία είναι το Μυστήριο του βαπτίσματος9;   

     Ο Χριστός είπε στους Φαρισαίους, όταν τον κατηγορούσαν ότι θεράπευσε το Σάββατο: <<Ποιος από εσάς όταν το ζωντανό του πέσει σε έναν λάκκο, και είναι η μέρα Σάββατο δεν θα το βγάλει έξω10>>; Άρα θα επιτελέσει έργο καταλύοντας την αργία του Σαββάτου, Ώστε τους υπέδειξε ότι όταν κάτι γίνετε από αγάπη11 δεν πρέπει να μας βρίσκει αντίθετους γιατί τότε εμείς είμαστε οι επιζήμιοι στην κοινωνία όπως οι Φαρισαίοι που προτιμούσαν να μείνει αθεράπευτος ο συνάνθρωπός τους λόγω του φθόνου τους προς το Χριστό.   

     Επιστρέφοντας στο ζητούμενο, νιώθω υποχρεωμένος ως γονέας και κληρικός, να δώσω στα τέκνα μου αυτό που γνωρίζω ότι θα τους δώσει την δυνατότητα της σωτηρίας, την δυνατότητα ενώσεώς τους με τον Θεό. Τελειώνοντας, η αγάπη προς τον συνάνθρωπο δεν κατακρίνεται αλλά επαινείται, εκτός κάποιον εξαιρέσεων που κυριαρχεί το Εγώ και όχι το Εμείς. 

 

 1. Πράξ. β’ 41.47, Α’ Κορ. lβ’ 13, Γαλ Υ’ 26-28, Εφεσ. δ’ 4-5.
2. Ματθ. ιθ’ 14, Γρηγ. Θεολ. Λόγος , 17, ΕΠΕ 4,311.
3. παρ. 2β και 3 β των άρθρων 7 των Π.Δ. 200 & 201/98 (ΦΕΚ 161Α).
4. αρ. πρωτ.Υ1/Γ.Π.161682/22-12-2008 έγγραφο της Δlνσης Δημόσιας Υγιεινής του Υπ. Υγείας & Κοιν. Αλληλεγγύης.
5. Ν.3418/28-11-2005(τ.Α’ ΦΕΚ 287).
6. Μτθ. ζ’ 10.
7. Μτθ. ιστ’ 26.
8. βλ. ΑΚ, α. 1510, α. 1534, α. 1533, ΠΚ, α. 306.
9. Γαλ γ’ 26-29, Ρωμ. η’ 17, Ιω. γ’ 3-5, Μάρκ. ιστ’ 16, Α’ Πέτρ. γ’ 20-21, Πράξ. β’ 38, Ρωμ. στ’ 1-11, Τίτ. Υ’ 5, Χρυσ., Εις τό Ιω., ομιλ ΚΕ’ 2, Χρυσόστομος, Εις το Ματθ., όμιλ. ΠΒ’ 4, Γρηγόριος ο Θεολόγος Λόγος Μ’ 2, Εις το άγιον βάπτισμα, Αύγουστ., Έπιστ. πρός Σίξτο VII 32. Χ 43.
10. Μτθ ιβ΄ 10 – 13, Μρκ γ΄ 2 – 6.
11. Υπό τα κριτήρια της ορθοδόξου πίστεως.