«Γραφόταν ένα-ένα γράμμα με φωτιά: ΡΑΦΑΗΛ»

Το όνομα μου είναι Καλλιόπη Γ. και θα ήθελα να περιγράψω τρεις θαυμαστές εμπειρίες:
      (1) Ήταν 2009 και ήμουν έγκυος στο πρώτο μου παιδί. Δεν συνέτρεχε λόγος ανησυχίας. Η εγκυμοσύνη ήταν μάλλον καλή και ήμουν πια στον 4ο μήνα. Εκείνο το βράδυ είδα στο όνειρό μου δύο άντρες. Ο ένας πολύ ψηλός και ίσως θυμωμένος. Μου είπε: -Τί με καλείς διαρκώς; Σε έχω διαβεβαιώσει πως δεν υπάρχει κίνδυνος. Κι έχουμε τόση δουλειά. -Με σύγχωρείτε, απολογήθηκα, αφού φτάσατε μέχρι εδώ κοιτάξτε μήπως έχουν μπει κλέφτες στο σπίτι… Κούνησε καταφατικά το κεφάλι του και ψάξαν όλη την εξοχική κατοικία. Θυμάμαι πως ένιωσα γαλήνη κοιτώντας τους, και η θάλασσα παραπέρα ημέρεψε. -Όλα είναι εντάξει, μου είπε, ήρεμος πια. -Ευχαριστώ, αποκρίθηκα. Μου χαμογέλασε. Και μου άπλωσε το χέρι σε ένα εγκάρδιο χαιρετισμό. Άπλωσα κι’ εγώ το δικό μου, και ανάμεσα στα χέρια, το δικό μου και το δικό Του, εμφανίστηκε ένα χαρτί. Γραφόταν ένα-ένα γράμμα με φωτιά: ΡΑΦΑΗΛ. Ξύπνησα κάθιδρη. Ξύπνησα τον σύζυγό μου. Ραφαήλ θα βαφτίσουμε το μικρό, του είπα. Δέχτηκε με χαρά. Ένα μήνα μετά, έκανα κάποιες εξετάσεις και, όταν μου έστειλαν τα αποτελέσματα των εξετάσεων, ήταν απογοητευτικά: «Συνιστάται διακοπή κύησης». -Αποκλείεται, σκέφτηκα, μου το υποσχέθηκε ο Άγιος. -Αποκλείεται, μου έλεγε και ο σύζυγός μου, το ξέρω ότι έχει την χάρη του Αγίου. -Θα ξαναψάξουμε, μου είπε ο γιατρός. Σε τρεις μέρες με ξαναπήραν τηλέφωνο. Δεν κάναμε λάθος κυρία, μου είπαν. Υπήρχε πολύ σοβαρό πρόβλημα. Αλλά, τώρα, ό,τι πρόβλημα είχατε, δεν υπάρχει πια. Δεν ξέρουμε εάν έχετε κάποιον προστάτη Άγιο, ανάψτε μια λαμπάδα όπου νομίζετε. Διότι, όλα άλλαξαν σε μία στιγμή, ό,τι πρόβλημα είχατε, δεν υπάρχει πια… Δεν είναι από εμάς, είναι από το Θεό, μου είπε με απόλυτη βεβαιότητα η Γενετίστρια με την οποία μίλησα τελευταία φορά… Έτσι, σώθηκε το παιδί μου, και μετά από μερικούς μήνες γεννήθηκε υγιέστατο.
      (2) Λίγο πριν την βάπτιση του παιδιού είδα, πάλι στο όνειρό μου -ένα όνειρο πολύ ζωντανό που με συγκλόνησε-, την βάπτιση του γιού μου. Ήμασταν με το σύζυγό μου, έξω από μία εκκλησία. Ήταν δε τόση η λάμψη που έβγαινε από την εκκλησία που με τον σύζυγό μου παρακολουθούσαμε το μυστήριο από ένα μικροσκοπικό παράθυρο. Ο ιερέας τόσο λαμπρός που δεν φαινόταν το πρόσωπό του (φως θυμάμαι) με λευκά αναστάσιμα άμφια και οι νονοί τρεις. Ένας άντρας ψηλός χαμογελαστός, ένας δεύτερος ήρεμος, και μια μικρή κοπέλα ανάμεσά τους που κρατούσε ψηλά το βαπτιστικό σταυρό του παιδιού. Στο πρόσωπό της αναγνώρισα την παιδική μου φίλη Ειρήνη (Ήταν οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη, αλλά μέχρι τότε εγώ αγνοούσα την εικόνα του Αγίου Ραφαήλ, στην οποία παριστάνεται μαζί με τους Αγίους Νικόλαο και Ειρήνη, όπως τους είδα στο όνειρό μου). Στράφηκαν προς το μέρος μας. Το φως μας τύφλωνε, μας έδειξαν το μωρό μας. Ο ιερέας ήταν ακόμα λουσμένος στο φως, δεν μπόρεσα να δω το πρόσωπό του. Η εκκλησία ακτινοβολούσε. Μπρος στο δέος αυτό άκουσα μια φωνή που μου έλεγε πως η εκκλησία ήταν αφιερωμένη στην Παναγία, τότε μόνο παρατήρησα πως βρισκόμαστε σε λόφο… Ο Δημήτρης-Ραφαήλ βαπτίστηκε πριν εννέα χρόνια στην Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου στο Μαρκόπουλο Ωρωπού.
      (3) Εφέτος το 2019, την ημέρα της Αναλήψεως, ο δεκαετής πλέον, Δημήτρης-Ραφαήλ έσπασε τον αγκώνα του. Για την ακρίβεια, όπως είπαν οι γιατροί, «κατέστρεψε το χέρι του» (είχε διαλυθεί, είχε θρυμματιστεί στην κυριολεξία ο αγκώνας του) και αμέσως τέθηκε σοβαρό ζήτημα γενικότερης λειτουργικότητας του χεριού του… Έμεινε στο νοσοκομείο ακινητοποιημένος (σε κρεβάτι που λέγεται βαλκανικό, με σίδερα) με το δεξί χέρι σηκωμένο με βάρη για τουλάχιστον 12 ημέρες. Έγινε ένα πρώτο χειρουργείο με σχεδόν αδύνατη την ανάταξη του χεριού. Και, πράγματι, στο χειρουργείο αυτό δεν μπόρεσαν οι γιατροί να κάνουν ανάταξη. Η γιαγιά του παιδιού, όμως, δεν σταμάτησε λεπτό να διαβάζει το απολυτίκιο του Αγίου Ραφαήλ, είχε δε μέσα της μια ακλόνητη πίστη πως ο μικρός, στα ξαφνικά και με την χάρη του Αγίου, θα ξεπερνούσε το πρόβλημά του. Μα και ο ίδιος ο 10χρονος, ενημερωμένος από το πρώτο λεπτό για την σοβαρότητα της κατάστασής του, αντιμετώπιζε τους πόνους του -του είχαν πει οι γιατροί να μην παίρνει καθόλου παυσίπονα- με αξιομνημόνευτη ηρεμία, δίνοντας θάρρος σε γιατρούς, γονείς και νοσηλευτές. Δύο μέρες πριν το δεύτερο προγραμματισμένο και σοβαρότατο χειρουργείο, η γιαγιά ένιωσε μέσα της μια αγαλλίαση διαβάζοντας το βιβλίο του βίου του Αγίου Ραφαήλ. κάλεσε τον μικρό, μα δεν μπόρεσε να του μιλήσει, καθώς εκείνη τη στιγμή έβγαζε, επί κλίνης, ακτινογραφίες. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας η γιαγιά, νιώθοντας ακριβώς το ίδιο συναίσθημα κάλεσε πάλι στο νοσοκομείο και συνομιλώντας με τον εγγονό της, άκουσε και την κόρη της να μιλά. Είχε μόλις γυρίσει από τους γιατρούς, οι οποίοι ενθουσιασμένοι μιλούσαν για μια αξιοθαύμαστη ανατροπή: Το χέρι είχε αναταχθεί από μόνο του!!! Το δεύτερο χειρουργείο (με τις λάμες, τα καρφιά και τις μειωμένες πιθανότητες επιτυχίας) δεν έγινε ποτέ!! Σταυροκοπήθηκαν και οι γιατροί. Και ο Διευθυντής της κλινικής, μεγάλος σε ηλικία, εξαιρετικός γιατρός, έλεγε όλη την ώρα: Δόξα τω Θεώ, δόξα τω Θεώ, δόξα τω Θεώ. Χαμογέλασα κάποια στιγμή και γυρνάει και μου λέει: Δεν ξέρω τί συνέβη. Έγινε ανάταξη του χεριού… Και συμπλήρωσε: Πάντα, μαζί με το Θεό βοηθούμε. Μόνος μου δεν μπορώ… Έτσι, την επόμενη του Αγίου Πνεύματος, ο Δημήτρης-Ραφαήλ πήρε εξιτήριο, έχοντας το χέρι του σε νάρθηκα. Η γιαγιά Αντωνία, στην Τήνο όπου βρισκόταν, είχε ανάψει ένα κερί, την παραμονή του Αγίου Πνεύματος, ζητώντας από τον Άγιο Ραφαήλ και την Παναγία την βοήθειά Τους. Η βοήθεια απλόχερα δόθηκε και η οικογένεια, για μια ακόμη φορά, ευγνωμονεί τον Προστάτη Άγιο του παιδιού.